Пришествие. Alveno.

Пришествие

— Зачем ты пришел?
— Потому что ты звал меня.
— Hо я не звал тебя.
— Hет, звал. Иногда, для того чтобы позвать меня, нет необходимости произносить слова.
— Как это?
— Достаточно просто очень захотеть, и я приду.
— Да, я очень хотел, чтобы ты пришёл.
— Вот видишь.
— Hо всё равно, как ты узнал?
— Я почувствовал.
— Ты можешь чувствовать?
— Да, за бедностью формы зачастую скрывается кладезь содержания. Вещи на самом деле не такие, какими мы их видим. Суть скрыта внутри вещей, простым взглядом её невозможно познать.
— Какие же они на самом деле?
— Этого не знает никто. Даже я.
— Как ты оказался здесь?
— Твое желание вело меня.
— Как это может быть?
— Желание это не просто чувство. Это сила. Это движущая сила эволюции. Бывают такие моменты, когда она становится материальной.
— Ты можешь ощущать силу желания?
— Да, сила твоего желания была велика, и я пришёл.
— Почему ты пришёл?
— Чтобы сделать своё дело.
— А потом?
— А потом я уйду.
— Что же ты потребуешь в плату за то, что пришёл?
— Мне не нужна плата за это.
— Ты отрицаешь понятие награды?
— Hет, каждый труд должен быть вознаграждён. Это основополагающий принцип.
— Принцип чего?
— Всего. Жизни. Смерти ...
— Hо ты же сказал, что тебе не нужна плата.
— Мне не нужна плата, за то, что я пришёл.
— За что же я должен наградить тебя?
— За то, что я сделаю.
— Что я могу дать тебе в обмен?
— Ты должен знать, что является платой.
— Этого будет достаточно?
— Да.
— Что же я получу?
— Ты получишь покой.
— Вечный покой?
— Hет. Вечного покоя не бывает. Здесь не бывает.
— Где же?
— Там, где даже я не властен. Там тебе поможет кто-нибудь другой. Я могу сделать лишь то, зачем пришел.
— Я не видел подобных тебе уже много лет...
— Да. Мы приходим только тогда, когда мы нужны людям.
— А когда вы не нужны?
— Тогда нас нет. Мы не существуем. Для вас не существуем.
— Как ты нашёл меня?
— Я говорил, твоё желание вело меня.
— Я не верю тебе.
— Твоя женщина позвала меня.
— Что она сказала тебе?
— Что ты нуждаешься в помощи.
— И ты поверил ей?
— Да. Я знал это.
— Откуда?
— Те, кто живут вокруг тебя, сказали мне.
— Ты поверил им?
— Да. Я знаю, ты не сможешь без меня.
— А ты?
— Я смогу.
— Ты знаешь, кто я?
— Да.
— Как ты мог догадаться?
— По тому, как ты начал разговор. Ты философ.
— Да, я философ. А ты — сантехник.
— Да, я сантехник. Hо почесать языком я тоже люблю. Где тут у вас бачок засорился?

Alveno

— Kial vi venis?
— Ĉar vi vokis min.
— Sed mi ne vokis vin.
— Ne, vi vokis. Iam por voki min, ne necesesas diri vortojn.
— Kiel tio okazas?
— Sufiĉas nur tre ekvoli, kaj mi venos.
— Jes, mi tre volis ke vi venu.
— Nu jen.
— Sed tamen, kiel vi eksciis?
— Mi sentis.
— Ĉu vi povas senti?
— Jes. Sub povra formo ofte kaŝita estas trezora kontenaĵo. Reale aĵoj ne estas tiaj, kiajn ni ilin vidas. L' esenco estas kaŝita interne de aĵoj, per simpla rigardo oni ne povas kompreni ĝin.
— Sed kiaj ili estas en realeco?
— Tion scias neniu. Eĉ mi ne scias.
— Kiel vi aperis ĉi tie?
— Via deziro alkondukis min.
— Kiel tio povas esti?
— Deziro estas ne nur sento. Ĝi estas forto, potenco. Ĝi estas movanta energio de l'evolucio. Okazas tiaj momentoj, kiam ĝi iĝas materia.
— Ĉu vi kapablas senti forton de deziro?
— Jes, la forto de via deziro estis grandega, kaj mi venis.
— Kial vi venis?
— Por plenumi mian aferon.
— Kaj kio estos poste?
— Poste mi foriros.
— Kaj kion vi postulos kiel pago pro tio, ke vi venis?
— Mi ne bezonos pagon por tio.
— Ĉu vi negas la nocion de pagado?
— Ne. Ĉia laboro devas esti premiita. Tio estas fundamenta principo.
— Principo de kio?
— De ĉio. De vivo. De morto...
— Sed vi diris, ke ne bezonas pagon.
— Mi ne bezonas pagon pro tio, ke mi venis.
— Pro kio ja mi rekompencu vin?
— Pro tio, kion mi faros.
— Kion do mi donu al vi kiel rekompencon?
— Vi devas scii, kio estas la pago.
— Ĉu tio estos sufiĉa?
— Jes.
— Kaj kion ricevos mi?
— Vi ricevos trankvilecon.
— Ĉu eternan trankvilecon?
— Ne. Eterna trankvileco ne ekzistas. Ĉi tie ne ekzistas.
— Sed kie?
— Tie, kie eĉ mi ne havas potencon. Tie iu alia helpos al vi. Mi povas fari nur tion, por kio mi venis.
— Mi ne vidis similajn al vi jam dum multaj jaroj ...
— Jes. Ni venas nur kiam ni estas bezonataj por homoj.
— Kaj kio estas, kiam vi ne estas bezonataj?
— Tiam ni ne ekzistas. Por vi ni ne ekzistas.
— Kiel vi trovis min?
— Mi jam diris, via deziro kondukis min.
— Mi ne kredas al vi.
— Via virino diris al mi.
— Kion ŝi diris?
— Ke vi bezonas helpon.
— Kaj ĉu vi fidis al ŝi?
— Jes. Mi sciis tion.
— Kiel? De kiu?
— Tiuj, kiuj loĝas apud vi, diris al mi.
— Ĉu vi fidis al ili?
— Jes. Mi scias, vi ne sukcesos sen mi.
— Kaj ĉu vi sen mi?
— Mi sukcesos.
— Ĉu vi scias, kio mi estas?
— Jes.
— Kiel vi povis konjekti?
— Laŭ tio, kiel vi komencis la konversacion. Vi estas filozofo.
— Jes, mi estas filozofo. Kaj vi estas necesejo-riparisto.
— Jes, mi estas riparisto. Sed babilado ankaŭ al mi plaĉas. Kie estas la tubo ŝtopita?