Мысли. Pensoj.

Мысли

Такая история приключилась. В далекой Америке живёт-поживает мужик по имени, ну скажем, Джордж. Ему нравится женщина по имени Элен. Он приглашает её в кино она соглашается. Они проводят замечательный вечер. Hесколько подобных вечеров спустя он приглашает её поужинать в ресторан, а на десерт они прыгают в постель. Через некоторое время они уже видятся друг с другом регулярно, Джордж не думает ни о ком, кроме Элен, а Элен — ни о ком, кроме Джорджа. И однажды, когда они вечером возвращаются домой, в голову Элен приходит одна мысль, и она моментально облекает её слова, даже прежде хорошенько не подумав:

— Ты помнишь, что сегодня вечером будет точно шесть месяцев со дня нашего знакомства?.

В машине повисает тишина. Элен эта тишина кажется очень громкой.

Что думает она: Чёрт, неужели я его задела?.. Быть может он чувствует, что наши взаимоотношения ограничивают его свободу может он думает, что я пытаюсь подтолкнуть его к каким-нибудь обязательствам, которые он не хочет давать, или не уверен, что стоит...

Джордж думает: Ёлки-палки, шесть месяцев...

Мысли Элен: Однако, стоп! Я тоже не уверена, что мне нужен этот роман. Иногда мне хочется остановиться и поразмыслить о том, действительно ли я хочу, что бы всё шло именно туда, куда оно идёт сейчас... Я имею в виду то, что я не знаю, куда мы идём, и где окажемся. Мы просто хотим оставить всё как есть? Мы движемся прямиком к свадьбе? Детям? Совместной жизни до конца наших дней? И готовая ли я к этому? И знаю ли я по-настоящему этого человека?..

Мысли Джорджа: Так-так... это значит что... В Феврале мы начали встречаться, это было сразу после того как я купил машину на распродаже, и это значит... проверим одометр... Ё! Я забыл сменить масло!

Мысли Элен: Он расстроен. Это можно прочитать на его лице. Похоже я ошибаюсь. Может он ожидает от наших отношений большего, большей близости, больших обязательств друг перед другом может он почувствовал — раньше чем я это почувствовала — что я хочу отстраниться... Точно, я готова поклясться, что так и есть. Поэтому он так замкнут и нерасположен говорить что-либо о своих чувствах. Он боится быть отвергнутым...

Мысли Джорджа: Нужно будет заодно проверить трансмиссию. И что бы там не говорили эти олухи, она до сих пор не отрегулирована. И пусть только попробуют сказать, что это из-за похолодания. Какое похолодание? Hа улице 28 градусов, нас трясет как вонючую мусоровозку, а я заплатил этим кретинам 600 баксов.

Мысли Элен: Он разозлён. И я его не виню. Я бы тоже разозлилась на его месте. Боже, я чувствую себя такой виноватой, но я не могу не думать об этом. Я всё ещё в нём не уверена...

Мысли Джорджа: Скорее всего они скажут, что 90-дневная гарантия закончилась. Точно. Именно это они и скажут, козлы...

Мысли Элен: Возможно я слишком наивна, жду сказочного принца на белом коне, хотя сижу рядом с замечательным человеком, который мне очень нравится, к которому я по-настоящему неравнодушна, и которому действительно я нужна. И этот человек страдает из-за того, что я эгоистичная, наивная дурочка...

Мысли Джорджа: Гарантия? Им нужна гарантия? Я им покажу эту сраную гарантию! Я возьму эту гарантию и засуну её...

— Джордж, — говорит Элен.

— Что?, — говорит Джордж, вздрогнув.

— Пожалуйста, не мучай себя так, — говорит она, и на глазах у неё появляются слёзы. — Я не должна была этого говорить... О господи, я чувствую себя такой... (С плачем она утыкается в колени).

— Э..э?.. — говорит Джордж.

— Я такая дура, — всхлипывает Элен. — Я знаю, не будет никакого принца. Это глупо. Hет никакого принца, и нет никакого коня.

— Hет коня? — говорит Джордж.

— Ды думаешь, что я дура, так? — говорит Элен.

— Hет, что ты! — говорит Джордж. Он рад тому, что наконец может дать правильный ответ.

— Это просто... я не... Мне нужно время, — говорит Элен.

(Пятнадцатисекундная пауза, в течение которой Джордж со максимальной скоростью размышляет, подыскивая безопасный ответ. Hаконец он останавливается на том, что как он думает, должно сработать.) — Да, — говорит он.

(Элен, глубоко тронутая, прикасается к его руке) — О, Джордж, ты действительно это понимаешь? — говорит она.

— Что понимаю? — говорит Джордж.

— Что нужно время, — говорит Элен.

— О, — говорит Джордж. — Конечно да.

(Элен поворачивает к нему лицо и заглядывает в его глаза, заставляя его нервничать по поводу того, что она скажет ещё, особенно, если это будет касаться коня. Hаконец она разбивает молчание.) — Спасибо тебе, Джордж, — говорит она.

— Спасибо тебе, Элен, — говорит Джордж.

Затем он отвозит её домой, и она ложится в постель, бедная, измученная душа, сладкие слёзы текут по её лицу до самого рассвета, в то время как Джордж возвращается домой, открывает банку пива, включает телевизор, и глубоко погружается в перипетии теннисного матча между двумя словацкими спортсменами, о которых он никогда раньше не слышал. Hа самой периферии его сознания тоненький голосок говорит ему, что в машине произошло что-то, однако он уверен, что никогда не поймёт, что именно произошло, поэтому он решает об этом не думать.

Hа следующий день Элен позвонит своей лучшей подружке, или даже двум, и они будут говорить об произошедшем часов шесть. Они скрупулёзно проанализируют то, что она сказала и то, что он сказал, вновь и вновь возвращаясь к началу, исследуя каждое слово, интонацию, и мимику для того, что бы уловить мельчайшие ньюансы, и учесть все возможные варианты. Они так и будут обсуждать это, неделями, может быть месяцами, никогда не делая точных выводов, но и не теряя к этому интереса.

А Джордж, как-нибудь играя в сквош с общим другом — его и Элен, замнётся перед подачей, и спросит: — Том, у Элен когда-нибудь был конь?

Pensoj

Jen tia historio okazis. En fora Usono vivas viro nomata, ekzemple, Ĝorĝo. Al li plaĉas virino kun nomo, ekzemple, Heleno. Li invitas ŝin en kinejon; ŝi konsentas. Ili bonege pasigas la vesperon. Post kelkaj tiaj vesperoj li invitas ŝin vespermanĝi en restoracion, kaj por deserto ili saltas en liton. Post kelka tempo ili renkontiĝas jam regulare, Ĝorĝo pensas pri neniu krom Heleno kaj Heleno pri neniu krom Ĝorĝo. Jen iu-vespere dum ili revenas hejmen, en la kapo de Heleno naskiĝis penso, kaj ŝi tuj ĝin vortigis, eĉ ne pripensinte ĝin:

— Ĉu vi memoras, ke hodiaŭ vespere estas ĝuste ses monatoj ek-de la tago, kiam ni konatiĝis?.

En la aŭtomobilo ekregis silento. Por Heleno la silento ŝajnas tre laŭta.

Kion ŝi pensas: Diablo, ĉu mi lin ofendis?.. Eble li sentas, ke niaj rilatoj limigas lian liberon; eble li pensas, ke mi provas lin puŝi al iuj sindevigoj, kiujn li ne volas doni, aŭ ne estas certa, ke tio necesas...

Ĝorĝo pensas: Vaŭ, jam ses monatoj...

Pensoj de Heleno: Tamen stop! Mi ja ankaŭ ne estas certa, ĉu mi bezonas ĉi am-rilaton. Iam mi volas halti kaj mediti pri tio, ĉu vere mi deziras, ke ĉio moviĝu tien, kien ĝi ruliĝas nun... En tiu senco, ke mi ne scias, kien ni moviĝas, kaj kie ni okazos. Ĉu ni nur volas lasi ĉion tia, kia ĝi estas nun? Ĉu ni strebas rekte al edziĝo? Ĉu al infanoj? Ĉu al kuna vivo ĝis la fino? Kaj ĉu mi estas preta por tio? Kaj ĉu reale mi scias ĉi tiun homon?..

Pensas Ĝorĝo: Nu-nu... tio signifas, ke... En februaro ni komencis renkontiĝi, tio estis tuj post kiam mi aĉetis la aŭtomobilon dum disvendo, kaj do... mi kontrolu la odometron... Kraĉ! Mi forgesis ŝanĝi la oleon !

Pensoj de Heleno: Li estas embarasita. Tio videblas en lia vizaĝo... Ŝajne mi eraras. Eble li atendas de nia rilato ion pli grandan, pli grandan proksimecon, pli grandajn sindevigojn unu antaŭ la alia; eble li eksentis — pli frue ol mi — ke mi volas malproksimiĝi... Ĝuste, mi povas ĵuri, ke ĝuste tiel estas. Tial li estas tiom enpensigita kaj ne emas paroli pri siaj sentoj. Li timas esti malakceptita...

Pensoj de Ĝorĝo: Necesos ankaŭ kontroli la transmision. Kion ajn diru tiuj fuŝuloj, ĝi estas ĝis nun ne agordita. Kaj ili nur diru, ke tio estas pro malvarmo. Kia malvarmo? Estas ja 28 gradusoj eksterdome, la aŭtomobilo skuiĝas kiel rubaĵaŭto, sed mi pagis al tiuj idiotoj 600 dolarojn.

Pensoj de Heleno: Li estas kolera. Kaj mi ne kulpigas lin. Mi ankaŭ ekkolerus se estus en lia situacio. Ho dio, mi sentas min tiom kulpa, sed mi ne povas ne pensi pri tio ĉi. Mi ne estas certa pri li ĝis nun...

Pensoj de Ĝorĝo: Plej probable ili diros, ke la 90-taga garantio finiĝis. Ĝuste. Nome tion ili diros, bastardoj...

Pensoj de Heleno: Eble mi estas tro naiva, atendas fabelan princon sur blanka ĉevalo, malgraŭ ke apud mi sidas bonega homo, kiu tre plaĉas al mi, kiun mi vere simpatias, kaj kiu reale bezonas min. Kaj tiu homo suferas pro tio, ke mi estas egoista, naiva stultulino...

Pensoj de Ĝorĝo: La garantion? Ili bezonas garantion? Mi montros al ili tiun fek-garantion! Mi prenos tiun garantion kaj enŝovos ĝin...

— Ĝorĝo, — diras Heleno.

— Kio?, — diras Ĝorĝo, eksaltinte.

— Mi petas, ne turmentiĝu tiel, — diras ŝi, kaj en ŝiaj okuloj aperas larmoj. — Mi ne devis tion diri... Ho dio, mi sentas min tia... (Plorante ŝi kaŝiĝas inter la genuoj).

— Hm.. um?.. — diras Ĝorĝo.

— Mi estas tia stultulino, — ploretas Heleno. — Mi scias, ke ne estos la princo. Tio estas malsaĝa. Ekzistas neniu princo, kaj neniu ĉevalo.

— Ĉu ne ekzistas ĉevalo? — diras Ĝorĝo.

— Ĉu vi opinias, ke mi estas stupida, ĉu? — diras Heleno.

— Ne, kiel vi povas! — diras Ĝorĝo. Li estas kontenta, ke finfine povas doni ĝustan respondon.

— Tio estas nur... mi ne... Mi bezonas tempon, — diras Heleno.

(Dekkvin sekundojn daŭras paŭzo, dum kiu Ĝorĝo kun maksimuma rapideco pensegas, serĉante sekuran respondon. Finfine li decidiĝas pri tio, kio laŭ li devas taŭgi.) — Jes, — diras li.

(Heleno, profundege kortuŝita, metas manon sur lian manon) — Ho, Ĝorĝo, ĉu vi vere tion komprenas? — diras ŝi.

— Kion mi komprenas? — diras Ĝorĝo.

— Ke tempo estas bezonata, — diras Heleno.

— Ho, — diras Ĝorĝo. — Certe jes.

(Heleno turnas al li la vizaĝon kaj ekrigardas liajn okulojn, kio eknervigas lin pri tio, kion do ŝi ankoraŭ diros, precipe, se temos pri ĉevalo. Finfine ŝi rompas la silenton.) — Dankon al vi, Ĝorĝo, — diras ŝi.

— Dankon al vi, Heleno, — diras Ĝorĝo.

Poste li portos ŝin hejmen, kaj ŝi enlitiĝas, kompatinda, elĉerpita kreaĵo, dolĉaj larmoj fluas laŭ la vizaĝo ĝis mateno, dum Ĝorĝo reveninte hejmen, komencas bier-botelon, ekŝaltas televidilon kaj plene enprofundiĝas en tenis-ludon de du slovakaj sportistoj, pri kiuj li neniam aŭdis antaŭe. Ĉe la konsci-rando iu mallaŭta voĉo diras al li, ke en la aŭtomobilo io okazis, tamen li estas certa, ke neniam komprenos, kio ĝuste okazis, tial li decidas ne pensi pri tio.

Sekvatage Heleno telefonos al sia plej bona amikino, aŭ eĉ al du amikinoj, kaj ili parolados pri la okazinto almenaŭ dum ses horoj. Ili skrupule analizos tion, kion ŝi diris kaj kion li diris, revenante ankoraŭfoje kaj ripete al la komenco, esplorante ĉiun vorton, ĉiun intonacion, kaj mimikon por kapti la plej subtilajn nuancojn kaj konsideri ĉiujn eblajn variantojn. Ili daŭre diskutos pri tio dum semajnoj, povas esti dum monatoj, neniam farante ekzaktajn konkludojn, tamen ne perdante intereson al tio.

Sed Ĝorĝo, iam dum ludo en teniso kun la komuna amiko — lia kaj de Heleno, ekpaŭzos antaŭ pilkolanĉo, kaj demandos: — Tomo, ĉu Heleno iam havis ĉevalon?